مقدمه: درماتیت آتوپیک (AD) شایع ترین اگزمای شیرخوارگی است که میزان شیوع آن درکودکان کشورهای غربی 10 تا 25 درصد می باشد. با توجه به عوارض جانبی درمان های موجود، نیاز به یک عامل درمانی ایمن تر وجود دارد. طبق مطالعات، Prebiotic ها نقش مهمی در پیش گیری و درمان درماتیت آتوپیک ایفا می نمایند. بنابراین، هدف این مطالعه تعیین اثربخشی مصرف مکمل Prebiotic در کاهش شدت درماتیت آتوپیک در کودکان 24-7 ماهه مبتلای ساکن اصفهان بود.روش ها: 70 کودک 24-7 ماهه مبتلا به درماتیت آتوپیک در یک کارآزمایی بالینی شاهددار تمام کور، با تخصیص تصادفی ساده به گروه دریافت کننده Prebiotic (مخلوط مساوی فروکتوالیگوساکارید و اینولین) و دارونما (پودر مالتودکسترین) تقسیم شدند و به مدت 3 ماه مورد مطالعه قرار گرفتند. در آغاز و پایان مطالعه، پرسش نامه آزمون SCORAD توسط پزشک از تمام کودکان تکمیل گردید. داده های گردآوری شده با به کارگیری نرم افزار SPSS و استفاده از آزمون های آماری t زوج و مستقل تجزیه و تحلیل شد. مقدار P کمتر از 0.05 معنی دار در نظر گرفته شد.یافته ها: میانگین نمره آزمون پیش از مداخله در دو گروه آزمایش و شاهد تفاوت معنی دار نداشت (به ترتیب 23.6±53.9 و 20.9±43.4). پس از مداخله، میانگین این نمایه در هر دو گروه کاهش یافت ولی اختلاف بین دو گروه معنی دار بود (به ترتیب 9.6±4.3 و 13.0±19.4؛ 0.001>P).نتیجه گیری: مکمل Prebiotic در کاهش شدت درماتیت آتوپیک درکودکان موثر است.

در این بررسی تاثیر سطوح مختلف پربیوتیک اینولین در جیره بر شاخص های رشد، بازماندگی و ترکیب لاشه بچه ماهی سفید (Rutilus frisii kutum) با وزن متوسط 1.1±0.82 گرم به مدت 8 هفته در سال 1389 انجام گردید. پربیوتیک اینولین در چهار سطح صفر (شاهد)، 0.5، 1 و 1.5 درصد به جیره تجاری اضافه گردید. نتایج نشان داد که افزودن اینولین به جیره به میزان 0.5 درصد، تاثیر معنی داری بر برخی فاکتورهای رشد شامل افزایش وزن، ضریب تبدیل غذایی و وزن نهایی داشت (p<0.05). در نرخ بازماندگی و ترکیب لاشه اختلاف معنی داری بین تیمارها وجود نداشت (p>0.05). نتایج آزمون رگرسیون حاکی از همبستگی منفی بین شاخص های رشد و بازماندگی با افزایش سطح اینولین در جیره بود. بیشترین تراکم لاکتوباسیلوس روده در سطح 0.5 درصد اینولین در جیره مشاهده گردید (p<0.05). نتایج این آزمایش نشان داد اضافه کردن اینولین به میزان 0.5 درصد به جیره تجاری ماهی سفید می تواند در افزایش رشد و بقاء تاثیر مثبت داشته باشد.

استفاده از پربیوتیک ها به عنوان مواد غذایی غیر قابل هضم که به طور موثری سلامتی میزبان را از طریق تحریک و یا محدود کردن رشد باکتری های موجود در روده تحت تاثیر قرار می دهند، ایده جدیدی در آبزی پروری می باشد. این تحقیق با هدف بررسی عملکرد اینولین به عنوان پربیوتیک در سه سطح 1، 2 و 3 درصد که جایگزین سلولز جیره شاهد شده بودند بر شاخص تولید و تراکم باکتریایی دستگاه گوارش فیل ماهیان (Huso huso) جوان پرورشی در حوضچه های فایبرگلاس 800 لیتری در شرایط پرورشی یکسان انجام پذیرفت. بچه ماهیان با میانگین وزنی 0.38±16.14 گرم و با تراکم 50 عدد (با میانگین بیوماس اولیه 58/821 گرم به ازای هر تیمار) به مدت 8 هفته با جیره های آزمایشی تغذیه شدند. نتایج نشان داد شاخص تولید در تیمارهایی که از سطوح متفاوت پربیوتیک اینولین تغذیه کرده بودند در مقایسه با ماهیان گروه شاهد کاهش یافت و اختلاف معنی داری بین آنها مشاهده گردید (P<0.05) در هفته هشتم پرورش با افزایش سطح اینولین در جیره، روند کاهشی در شمارش کلی باکتریایی، شمارش کلی مخمر و قارچ و تعداد کل لاکتوباسیلوس های روده مشاهده گردید. بیشترین تراکم لاکتوباسیلوس ها در سطح 1 درصد اینولین در جیره غذایی مشاهده گردید ولی تفاوت معنی داری در نرخ بازماندگی ماهیان تیمارهای مختلف حاصل نشد. نتایج این مطالعه نشان داد که سطوح متفاوت پربیوتیک اینولین قابلیت تاثیرگذاری بالایی بر کارایی تولید در فیل ماهی پرورشی ندارند و این نوع پربیوتیک نمی تواند مکمل مناسبی برای جیره غذایی فیل ماهی باشد.

این پژوهش به منظور ارزیابی تاثیر سطوح مختلف پروبیوتیک باکتوسل، پربیوتیک A-MAX و سین بیوتیک حاصل از اختلاط این دو ترکیب، بر شاخص های رشد، تغذیه و بازماندگی لارو قزل آلا ر نگین کمان به مدت 84 روز انجام گرفت. آزمایش با استفاده از طرح کاملا تصادفی شامل سطوح صفر (شاهد)، 0.1 و 0.2 گرم پروبیوتیک باکتوسل، 1.5 و 2.5 گرم پربیوتیک A - MAX و دو دوز سین بیوتیک شامل (0.1 گرم باکتوسل + 1.5 گرم A-max) و (0.2 گرم باکتوسل + 2.5 گرم A-max) در هر کیلوگرم غذا جیره غذایی، در قالب هفت تیمار با سه تکرار طراحی شد. آزمایش در 21تراف به ابعاد (0.5×0.4×2 متر). بدین منظور تعداد 2100 عدد بچه ماهی با وزن 100±0.1 میلی گرمی استحصال شده از تخم چشم زده مربوط به شرکت Aqua land در مزرعه قزل پارک شهرستان تنکابن انتخاب و به تعداد 100 عدد در هر حوضچه رهاسازی شدند. هر 10 روز یکبار زیست سنجی صورت گرفت. در پایان دوره آزمایش، شاخص های رشد، تغذیه و بقای لاروها با استفاده از داده های حاصل زیست سنجی محاسبه گردید. نتایج حاصل توسط نرم افزار SPSS بروش آنالیز واریانس یکطرفه و توسط تست جداساز دانکن مورد تحلیل آماری قرار گرفتند. با توجه به نتایج به دست آمده بیشترین میزان وزن نهایی، افزایش وزن بدن، درصد افزایش وزن بدن، نرخ رشد ویژه، نسبت کارایی پروتئین و توده زنده در تیمارهای حاوی 0.1 گرم در کیلوگرم باکتوسل و سین بیوتیک حاصل از اختلاط 0.1 باکتوسل +1.5 Amax در جیره غذایی مشاهده شد. که تفاوت معنا داری را با سایر گروه ها داشتند (p<0.05) بیشترین نرخ بازماندگی نیز در بین تیمارهای 0.1 و 0.2 باکتوسل و سین بیوتیک حاوی 0.1 باکتوسل +1.5 Amax مشاهده شد که با سایر تیمارها دارای اختلاف معناداری می باشند (p<0.05).